ข้อมูลที่ได้รับการยืนยันระบุว่า มีผู้เสียชีวิต 304 คนจากผู้ที่อยู่บนเรือทั้งหมด 476 คน ขณะที่ 172 คนรอดชีวิต ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นนักเรียนจากโรงเรียนดันวอน ซึ่งเดินทางไปทัศนศึกษาในช่วงวัยที่ควรมีโอกาสเรียนรู้ เติบโต และสร้างอนาคตของตนเอง เหตุการณ์นี้จึงสร้างความสะเทือนใจอย่างลึกซึ้งต่อสังคมเกาหลีใต้ และทำให้ประชาชนตั้งคำถามถึงมาตรฐานความปลอดภัยของเรือโดยสาร การตัดสินใจของลูกเรือ และประสิทธิภาพของการช่วยเหลือฉุกเฉิน
หลังเรือเซวอลจมลง การสอบสวนได้มุ่งตรวจสอบทั้งสภาพเรือก่อนออกเดินทาง การบรรทุกสินค้า การควบคุมเรือ และการตอบสนองของผู้รับผิดชอบในช่วงวิกฤต ผลการสอบสวนที่เผยแพร่โดยหน่วยงานด้านความปลอดภัยทางทะเลของเกาหลีใต้ในเดือนธันวาคม 2557 ระบุว่า เรือมีเสถียรภาพลดลงอย่างมากจากการดัดแปลงโครงสร้าง หลังจากนั้นเรือยังออกเดินทางโดยมีน้ำอับเฉาน้อยกว่าที่กำหนด และบรรทุกสินค้าเกินกว่าระดับที่รองรับได้อย่างปลอดภัย โดยสินค้าบางส่วนไม่ได้รับการยึดตรึงอย่างเหมาะสม ปัจจัยเหล่านี้ทำให้เรือมีความเสี่ยงต่อการสูญเสียสมดุลเมื่อเกิดการเปลี่ยนทิศทางอย่างรุนแรง
การตรวจสอบพบว่า การดัดแปลงเรือทำให้จุดศูนย์ถ่วงและคุณสมบัติด้านการทรงตัวเปลี่ยนแปลงไป ขณะเดียวกัน ปริมาณสินค้าและการจัดวางน้ำหนักก็มีผลต่อความสามารถของเรือในการกลับสู่ตำแหน่งสมดุล เมื่อเรือเอียงอย่างรวดเร็ว สินค้าที่ไม่ได้ยึดตรึงอย่างเหมาะสมสามารถเคลื่อนตัวไปด้านหนึ่งและทำให้ความเอียงรุนแรงขึ้นได้ นี่เป็นส่วนหนึ่งของกลไกที่ทำให้เรือสูญเสียเสถียรภาพและพลิกคว่ำในที่สุด
แม้การตรวจสอบทางเทคนิคจะช่วยอธิบายปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การอับปาง แต่ความสูญเสียจำนวนมากไม่ได้เกิดจากสภาพเรือเพียงอย่างเดียว การตัดสินใจในช่วงเวลาฉุกเฉินและการดำเนินการช่วยเหลือก็เป็นประเด็นที่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก โดยเฉพาะคำแนะนำให้ผู้โดยสารอยู่ภายในเรือ ทั้งที่สถานการณ์กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การไม่มีคำสั่งอพยพที่ชัดเจนและทันท่วงทีทำให้ผู้โดยสารจำนวนมากยังคงติดอยู่ภายในเรือเมื่อทางออกเริ่มใช้งานได้ยากขึ้น
กัปตันอีจุนซอกและลูกเรือบางส่วนออกจากเรือก่อนที่ผู้โดยสารจำนวนมากจะได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัย การกระทำดังกล่าวกลายเป็นประเด็นที่สร้างความโกรธแค้นในสังคม เพราะผู้โดยสารที่อยู่บนเรือจำนวนมากเป็นนักเรียนซึ่งต้องพึ่งพาความสามารถและความรับผิดชอบของผู้ควบคุมเรือในสถานการณ์ที่คุกคามชีวิต ภายหลัง กัปตันถูกดำเนินคดีและศาลสูงสุดเกาหลีใต้ยืนยันโทษจำคุกตลอดชีวิตในปี 2558 จากความผิดเกี่ยวกับการละเลยหน้าที่และการเสียชีวิตของผู้โดยสาร ขณะที่ลูกเรือรายอื่นได้รับโทษแตกต่างกันตามบทบาทและความผิดของแต่ละคน
อีกประเด็นสำคัญคือการตอบสนองของหน่วยกู้ภัยและหน่วยงานรัฐในช่วงแรก รายงานและการตรวจสอบภายหลังชี้ให้เห็นปัญหาด้านการประสานงาน การสั่งการ และการช่วยเหลือผู้โดยสารที่ยังติดอยู่ภายในเรือ เรือประมงและเรือพาณิชย์บางลำมีส่วนช่วยเหลือผู้ประสบภัย ขณะที่การปฏิบัติงานของหน่วยงานทางการถูกตั้งคำถามอย่างหนักว่า เหตุใดจึงไม่สามารถนำผู้โดยสารออกจากเรือได้มากกว่านั้น ทั้งที่ยังมีผู้คนอยู่ภายในเรือในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ
ผลกระทบจากโศกนาฏกรรมไม่ได้สิ้นสุดลงเมื่อการค้นหาและกู้ภัยยุติลง ครอบครัวผู้เสียชีวิตต้องเผชิญกับความโศกเศร้าและคำถามเกี่ยวกับความรับผิดชอบของผู้เกี่ยวข้อง หลายครอบครัวเรียกร้องให้มีการสอบสวนอย่างโปร่งใส เปิดเผยข้อเท็จจริง และปรับปรุงระบบความปลอดภัยเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์คล้ายกันอีก ขณะเดียวกัน สังคมเกาหลีใต้เริ่มถกเถียงอย่างจริงจังเกี่ยวกับมาตรฐานการกำกับดูแลเรือโดยสาร การตรวจสอบบริษัทเดินเรือ และความรับผิดชอบของเจ้าหน้าที่รัฐเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
ริบบิ้นสีเหลืองกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการรำลึกถึงผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์เซวอล ผู้คนจำนวนมากใช้สัญลักษณ์นี้เพื่อแสดงความเสียใจต่อครอบครัวผู้สูญเสียและยืนยันว่าจะไม่ลืมบทเรียนจากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น การรำลึกในแต่ละปีไม่ได้มีเพียงการไว้อาลัย แต่ยังเป็นการเตือนให้สังคมตระหนักว่าค
